IKZIEIKZIEIKZIE

onrust op gezichten. Wakende gelijke trekken. Iets moet niet weer gebeuren. Angstige herhaling is aan de gang. Met die voet in het verband moet hij rusten. Die voet is gewond door een kogel of een wiel van een voorbij rijdende Duitse tank over de landweg. Er was een harde schreeuw, hij viel in de greppel. Zijn jongste zoon hoorde hem nooit schreeuwen. De schreeuw van zijn vader voorgoed in zijn jonge geheugen gestempeld. Daarna de dokter. Het viel niet mee. Herhaling lag op de loer, de schrik hing als een virus. In iedereen.

Peggy Verzett

Beeld: Henk Chabot (1894-1949), De gewonde,1943, olieverf op doek, collectie Chabot Museum Rotterdam

Onder de titel IKZIEIKZIEIKZIE schrijft beeldend kunstenaar en dichter Peggy Verzett elke maand een korte tekst naar aanleiding van een werk van Chabot.

Peggy Verzett geeft rondleidingen en workshops in het Chabot Museum voor het primair onderwijs. Daarin neemt ze de kinderen op een unieke en eigen manier, speels en creatief mee in de wereld van kunst en cultuur binnen en buiten de muren van het museum. De vele aansprekende voorbeelden die illustratief zijn voor haar aanpak en werkwijze worden dit jaar ter gelegenheid van het vijfentwintig jarig jubileum in een uitgave gebundeld.

Als opmaat naar deze publicatie wordt maandelijks een korte tekst op de website gepubliceerd.

Eerder gepubliceerd:

november 2018

IKZIEIKZIEIKZIE plooien. Plooien in de doek op de achtergrond en in een gezicht. Overal hangen of liggen ze in verschillende richtingen en grootte. Dan de kleur op het voorhoofd, de kleur van de neus en de kleur van de jas, het wit van de kraag houdt het licht gebogen geconcentreerde hoofd vast. Het kleinste wit is één streepje. Het houdt spanning vast van de man die kijkt naar rimpels in een voorhoofd, schaduw in een hals, plooien in een jas… alsof ze niet van zijn eigen voorhoofd, hals of jas komen, maar van een ander zijn. Alsof hij van een ander is.

Peggy Verzett

Beeld: Henk Chabot (1894-1949) , Zelfportret met sigaret, 1945, olieverf op doek, collectie Chabot Museum Rotterdam

september 2018

IKZIEIKZIEIKZIE koeien in een en dezelfde richting staan. Schonkige bekkens, in een rode warme wei. Ze staan met hun halzen naar voren te reiken. Eerst de stevige lus van de tong die zich om het gras krult dan het getrek aan het gras uit de grond, daarna het gemaal van het gras met de beweeglijke onderkaak. Van links naar rechts. En niet alleen het gras maar de hele middag wordt vermaald. Krul / trek / maal. Krul / trek / maal. Het is een rijm, koeien rijmen op elkaar. Krul / trek / maal. Krul / trek / maal.

Peggy Verzett

Beeld: Henk Chabot, Grazende koeien, 1948, olieverf op doek, Chabot Museum Rotterdam, in langdurig bruikleen van Museum Boijmans van Beuningen

augustus 2018

Henk Chabot_Lentelandschap_Chabot Museum Rotterdam_Boijmans van Beuningen

IKZIEIKZIEIKZIE

vuurpijlen van licht. Ze schieten en zingen; ‘wij worden aangevonkt door de zon, van boven stralen we naar beneden, tikken de aarde aan en stijgen met pijlsnelle vaart weer naar boven. Wij willen licht verspreiden over alles heen, zo zijn we opgevoed; ‘ga stralen’, hoorden we, en gehoorzaamden en toen gingen we stralen en werden vuurpijlen van licht. De bomen gaan van ons stralen en het gras. Wanneer de bomen en het gras van ons stralen, stralen de uiers van de koeien en de melk ook. En dan is het fijn, als alles straalt.’

Peggy Verzett

Beeld: Henk Chabot, Lentelandschap, 1948/49, olieverf op doek, Chabot Museum Rotterdam, in langdurig bruikleen van Museum Boijmans van Beuningen

Juli 2018

Henk Chabot_Boomgaard_Chabot Museum Rotterdam_particuliere collectie

IKZIEIKZIEIKZIE
verstoppertje spelen achter de gele stam die bijna in het midden staat. Links van mij staat nog iemand, ik zie zijn rug. Achter mij klinkt gesis van ‘kom, nu, vlug!’. De tikker zoekt bijna buiten het schilderij want hij loopt in de donkere hoeken van de boerderij naar ons te zoeken. Alsof we daar zouden zitten… de buut ligt gewoon vóór ons! We hoeven maar een sprintje te trekken op onze blote voeten door het gras en een paar appels en pruimen te ontwijken. Helemaal vooraan, bij de dikste boom rechts, zijn we vrij. Dat is maar vijftien meter. Dat halen we, YES!

Peggy Verzett

Beeld: Henk Chabot, Boomgaard / Orchard, 1948, olieverf op doek, particuliere collectie

Juni 2018

IKZIEIKZIEIKZIE
ze vechten. Hun koppen in elkaar verstrikt en overal hoorns. Ze hebben de schedels tegen elkaar gekraakt, kriskras in elkaar gehaakt en vastgekrikt. En de uiers zijn nog niet vol. Eerst moeten ze vechten om een stier of om een stuk weiland waar de ene koe het lekkerste stuk gras wegat. Of misschien is er geen reden en weten ze niet waarom ze vechten? Dan vechten ze om het vechten. Dan kunnen ze nooit meer uit elkaar. Nee, deze koeien kunnen nooit meer uit elkaar. Ze vechten om het vechten om het vechten om het vechten.

Peggy Verzett

Beeld: Henk Chabot (1894-1949), Vechtende koeien, 1948

Mei 2018


IKZIEIKZIEIKZIE
een baby in een witte doek gewikkeld die wordt gedragen door een moeder in een winterjas. De moeder en de anderen kijken niet vrolijk. Moeten ze ver lopen of zijn ze bijna bij de warme auto bijv., de auto die staat te wachten. Die kan ze naar een warm huis rijden waar ze kunnen eten en slapen. Het moet een warme stof zijn waar het kind in ligt. Van stof gemaakt die de kou buitensluit en de scherpe woorden van de mensen. Woorden van mensen kunnen klinken als messen. Tegen zulke woorden sla je op de vlucht. Zulke woorden snijden ook door alle stoffen heen.

Peggy Verzett

Beeld:Henk Chabot (1894-1949), Drie vrouwen met kind in witte doek, 1943, olieverf op doek, collectie Chabot Museum Rotterdam (oorlogscollectie).

April 2018

IKZIEIKZIEIKZIE
een oog in de lucht. De wolken drijven als gele wanden van steen door het blauw er omheen. Huizen staan met smalle gele randjes langs het blauwe, gele water. Alles, blauw en geel; de dromen van de mensen die slapen, de jonge dieren die blauw op stal ademen, de vissen met hun zachtgele buiken die op de bodem van de blauwe Rotte waken. Alles wordt bij elkaar gehouden in een blauwgeel net. En maanoog is de baas van iedereen. Maanoog staat alles bij elkaar te beschijnen, hij is de stralende oogbaas van de nacht.

Peggy Verzett

Beeld:Henk Chabot, Maanlandschap aan de Rotte, 1946

Maart 2018


IKZIEIKZIEIKZIE
een boer. Hij zit op een steen of bankje. Zijn grote handen op zijn knieën hebben niets te doen. Het werk is klaar. De koeien naar de stal gebracht, melk overgegoten in bussen, het paard naar de stal gelopen, de ploeg in de schuur gelegd. Het land wacht. Donkerbruin ligt de rommelige aarde open. Morgen om vijf uur de klompen inschuiven en heen en weer over het land. Met zijn uitgeruste handen zaad uit de zak nemen en strooiend lopen, lopend strooien. Dan weer slapen. Misschien eerst nog even bidden. Alle zaadjes moeten wel hun groene puntjes boven de aarde laten uitkomen. Daar kan God voor zorgen.

Peggy Verzett

Beeld: Henk Chabot, Zittende boer, 1936/37

Februari 2018

IKZIEIKZIEIKZIE
streepjes. Misschien honderd-een-en-veertig. Verticale, dikke en dunne.
De dikke zijn stammen van bomen. De lussen erboven dragen takken vol bladeren bij een dak van een boerderij. Links, een paar schuren en ook bomen. Maar in het midden gebeurt alles. Vier-en-twintig horizontale streepjes tekende hij met een pennetje vol inkt om de rivier door de polder te laten stromen onder een hoge, wolkeloze. Land dat zich uitstrekt. Ssst, er blaft geen hond! De horizon zegt ook niets. Maar de vier-en-twintig lieve, liggen breed en vrij, licht en grijs. Horizontaal bewegen zij het water. Zacht. Zacht.

Peggy Verzett

Beeld : Henk Chabot, Polderlandschap, ca 1946, Collectie Grootveld

Januari 2018

IKZIEIKZIEIKZIE
een hele grote golf. De golf komt dichtbij en staat op het punt om uit elkaar te vallen op het strand. Hij zal gaan glijden en zich spreiden. Ik wil bijna achteruit stappen want mijn voeten moeten niet nat worden. Als ik langer kijk hoor ik het geruis in de grijze lucht van de grijze wind. De wind en de lucht zijn het met elkaar eens; de golf moet nu op dit moment vallen en hij valt. Valt. Valt. Straks wil het water weer terug. Als de golf het strand heeft gekust. De verf is vast en stil en toch, zie ik beweging. Dat vind ik mooi.

Peggy Verzett

Beeld: Henk Chabot (1894-1949), Zee, 1946, olieverf op doek, particuliere collectie

Gerelateerd

Chabot Trakteert!

In 2018 vieren we dat het Chabot Museum 25 jaar bestaat in de monumentale witte villa aan het Museumpark. En...

Schenking oorlogscollectie Chabot

De oorlogscollectie met 26 werken van Henk Chabot zijn als schenking overgedragen aan het Chabot Museum....

Kleinschalig, intiem, maatschappelijk betrokken

Het Chabot Museum is maatschappelijk betrokken. Dat komt ook tot uiting in ons educatie aanbod. Hierin identificeren we ons sterk met...